چرك نوشت هاي يك بچه آخوند

می ترسم برگردیم به آن دوره و شاید عقب تر

اردیبهشت ۲۳م, ۱۳۸۸ at ۳:۰۲ ق.ظ (سیاست نامه)

در وبلاگ خواهر محترم سارا مسعودی این مطلب را دیدم

گذشت تا همین طور یکی دو سالی طی شد تا رسید به ۱۸ تیر نمی دانم شاید بازهم برخی دوستان حتی همین خانم نویسنده یادشان نباشد که چه فهش هایی که به همه مقدساتمان ندادند و به محترماتمان بی احترامی نکردند چقدر بچه بسیجی کتک خوردند و چقدر خون دل به دل رهبر و دلسوزان نظام شد اما ….

توی آن سالها یک لغت ورد زبان آن سید خندان بود آن هم جامعه مدنی بود باز هم نمی دانم معنی این واژه را درست می دانیم یا نه اما این را این بار از یک کتاب نقل می کنم

، لیبرالیسم در قالب دکترین جامعه مدنی تنها در بعد ایدئولوژی‌زدایی خلاصه نمی‌شود؛ بلکه به حیطه اقتدار دولت، تأکید بر مصون ماندن حریم خصوصی و گروهی از دخالت و استقلال فرد در قانون‌گذاری بنیادین در حریم خصوصی و اعتقاد به پلورالیسم اخلاقی و هم‌چنین به نوع نگاه به حوزه دخالت دین در مقولات اجتماعی، سیاسی و اخلاقی نیز توجه و تعرض دارد.

طرح «حکومت حداقل »و محدودسازی نقش و مسئولیت دولت به «حوزه امنیت و رفاه در ساحت دنیوی» درست نقطه مقابل دغدغه و داعیه حکومت دینی برای تأمین «سعادت دنیوی و اُخروی» مردم است و این تقابل در حوزه مسئولیت و اختیارات و وظایف حکومت از عوامل جدی انکار و تردید در وظایف و مسئولیت‌های حکومت دینی در هدایت مردم به خیر و سعادت است، انحصار تعامل حکومت با مردم در امور رفاهی و تعیین حیطه آزادی‌های مردم و اقتدار دولت بر مبنای «فردگرایی» و «حق فارغ از تکالیف الهی و دینی» نافی مسئولیت گسترده حکومت در امر تامین دنیا و تعالی آدمی و سعادت اخروی اوست

این یعنی تخریب پایه های یک حکومت اسلامی و یعنی دوری از حکومت اسلام و این شعار سالهای هشتگانه این مرد بود .

یادمان نمی رود که سعی داشتند در آن سالها رفراندوم قانون اساسی راه بیندازند پدر تعریف می کرد از آن سالها که همه تلاش ما این بود که از این رفراندوم جلوگیری کنیم.

یادمان نمی رود که دینمان را و کلا دین را افیون توده ها خواندند و گفتند که دین باید به حاشیه برود.

یادمان نمی رود عکس رهبر را در دانشگاه ها از بالا به زیر کشیدند

یادمان نمی رود که امام حسین را مظهر خشونت خواندن، بله امام حسین را.

و باز هم یادمان نمی رود که ریش هامان( ما آن سالها بچه بودیم) شد مظهر چماق و ما شدیم مظهر جمود و تحجر.

خواستید از این یادها می توانم تا صد تا ردیف کنم براتان

اما یک چیز دیگر هم خوب در یادمان نقش بسته آن هم ضربه های محبت آمیز آقای خاتمی بر شانه های آن دختر چادری جشن چلچراغ است.

حالا هم می ترسیم که دوباره با آمدن موسوی یا کروبی دوباره همین قصه پیش بیاید دوباره بشویم چماق دوباره دینمان را جامد بخوانند و امام حسین را مظهر خشونت.

هر کدام از این دو نفر بخشی از دولت خاتمی را همراه دارند و تازه موسوی زنش را هم همراه دارد زنی که به دنبال احقاق حقوق از دست رفته زنان در جامعه است!!

من از اینها سخت می ترسم می ترسم دوباره چهره آن پیر جوان را غما آلود ببینم می ترسم دوباره رفقای بسیجی ام را سر خورده ببینم می ترسم انقلاب را دوباره در آستانه فرو پاشی بدانم می ترسم از هزار و یک چیز….

حرف بسیار است اما حوصله بیان ندارم اگر دوستی ایرادی به حرف های بالا داشت حاضر به پاشخگویی هستم