وقتی سنگین پا به زمین می کشی و دوباره خجلی از این که با او چشم در چشم شوی
وقتی حس روز کارنامه را داری و وقتی که تجدید که نه رفوزه شده ای
وقتی طبق معمول قولت را شکسته ای
وقتی که توی راه هم به زور دست از گناه بر می داری و حتی گاهی بر نمی داری
وقتی که … خواندن دنبالهی این نوشته »
گلدسته ات
کهکشانى است
که سیاهى شهر را تکذیب مى کند
پیرامون تو همه چیز بوى ملکوت مى دهد:
کاشى هاى ایوانت
و این سؤال همیشه
که چگونه مى توان آسمانها را
در مربعى کوچک خلاصه کرد.
و پنجره فولاد
التماسهاى گره خورده
و بغضهایى که پیش پاى تو باز مى شوند…
——————————–
پ.ن: عکس از خودم است و در شب قدر ۲۳ شبی که نه قدرش را فهمیدم نه شب بودنش را فقط عین احمق ها چشم چراندم که کاردی برای عکاسی بیابم.
خاک هم برای سرهای ما زیاد است.